
آتشسوزی یکی از خطرناکترین رویدادهای ممکن است. درحالیکه آتش در بعضی موارد میتواند دوست ما باشد، هنگامیکه کنترل نشود و جان و مال افراد را تهدید کند، میتواند بدترین دشمن ما باشد. البته که آتشسوزی همواره مخرب است و دود ناشی از آتش فضایی سمی و خطرناک را ایجاد میکند. تشخیص سریع آتشسوزی و کنترل آن میتواند سالانه چندین هزار نفر، هزاران مصدوم و میلیاردها تومان خسارت در ساختمانها را نجات دهد. از زمانهایی خیلی دور که سیستمهای اعلام حریق اختراع نشده بود، انسانها از طرق مختلف مانند زنگ کلیساها، وقوع آتش را اعلام میکردند. بعد از آن با اختراع تلگراف اولین سیستم اعلان حریق، در سال ۱۸۴۷ میلادی شروع به کار کرد. بهاینترتیب اعلام حریق توسط تلگراف مستقیماً به ایستگاههای آتشنشانی ارسال میشد. در این مقاله با ما همراه باشید تا انواع سیستم اعلام حریق اتوماتیک و سنتی را بررسی کنیم.
شاید برای شما هم جالب باشد که بدانید اعلان حریق با اعلام حریق چه تفاوتی دارد. سیستم اعلان حریق، یعنی سیستمی که آتش را آشکار و ظاهر میکند. سامانه اعلام حریق به معنی جمعآوری اطلاعات دستگاههایی است که شما را از وقوع آتش آگاه میکند و به شما هشدار میدهد. اگر بخواهیم موشکافانهتر بررسی کنیم به این نتیجه میرسیم که وسایلی مانند دتکتور دود یا دتکتور حرارتی سیستمهای اعلان حریق هستند و وسایلی مثل آژیر و نورهای چشمکزن یا فلاشرها، که افراد را از وقوع آتش مطلع میکند، وسایل اعلام حریق نامیده میشوند. در واقع با ترکیب آشکارسازهای دود و حرارت، با هشداردهندههایی نظیر آژیر و فلاشر، سیستم اعلام حریق تولید میشود. هدف از سیستم اتوماتیک اعلام حریق، شناسایی یک حادثه، هشدار به کنترل پنل و مسئولین و اطلاعرسانی به سرنشینان است تا اقدامات لازم را اجرا کنند.